Kwiecień 4, 2010
Choć zasada fiskalizmu i ochrony źródeł podatkowych nie jest wymieniana jako niezwykle ważna to uważam, że należy wyraźnie poruszyć tą kwestię choćby z tego właśnie powodu. 
Często o tej zasadzie literatura wspomina odnośnie omawiania zasady taniości podatków. Jeśli zasada fiskalizmu i ochrony źródeł podatkowych nie jest w danym państwie przestrzegana to możemy wyróżnić dwa następstwa takiego działania. Kiedy zasada ta jest złamana wówczas zazwyczaj podatki są niewspółmiernie wysokie w stosunku do stanu bogactwa podatnika, a wtedy maleją wpływy do budżetu oraz zaczyna zamierać działalność gospodarcza. Jasnym jest, że podatnik prowadzący działalność, kiedy zostanie obciążony zbyt wielkimi kosztami przeniesie ją do innego państwa gdzie te koszty będą o wiele mniejsze. Doskonałym przykładem obrazującym jak ten mechanizm działa jest tak zwana krzywa Laffera, która przedstawia zależność pomiędzy stawką podatkową, a wpływami do budżetu. Jak pokazuje wykres, wraz z początkowym wzrostem stawki podatkowej początkowo wpływy budżetowe także rosną. W pewnym momencie jednak zaczyna również wzrastać fiskalizm co powoduje osiągnięcie apogeum wpływów i wówczas pomimo dalszego wzrostu stawek podatkowych wpływy zaczynają maleć. Spowodowane to jest rosnącą nieopłacalnością wszelkich przejawów gospodarki, firmy zaczynają wyprowadzać kapitał za granicę, maleje liczba źródeł podatkowych.
Podobnie jest w przypadku zwiększania stawki podatku celnego. Kiedy tylko zaczyna ona nadmiernie rosnąć przestaje się opłacać import ponieważ ceny nie są już konkurencyjne, a dodatkowo nasila się zjawisko przemytu. W takiej sytuacji dochody z podatku celnego również maleją.
Podsumowując powyższe twierdzenia prowadzenie polityki pieniężnej powinno być rozważne oraz umiarkowane. Ponieważ podnosząc podatki dla chwilowych korzyści można bardzo łatwo zniszczyć źródła dochodów, a następuje to niezwykle szybko. Natomiast cały proces odbudowywania zaufania podatników i ponowne zachęcanie ich do powrotu do kraju jest procesem czasochłonnym.
Luty 22, 2010
Zajmując się projektowaniem lub analizą obciążeń podatkowych powinno się poszukiwać i wzorować na pewnych ogólnie zaakceptowanych zasadach, które ponieważ już są dokładnie poznane i sprawdzone pozwolą na uniknięcie wielu niepotrzebnych błędów. Nad tymi zasadami od dawna prowadzone są spory i dyskusje wśród ekonomistów, prawników i przedsiębiorców. Już w starożytności opracowano pewne zasady, które z biegiem czasu były coraz szerzej omawiane i udoskonalane. Jednak zwarty system zasad podatkowych zaczął powstawać równocześnie z rozpoczęciem się gwałtownego rozwoju gospodarki ponieważ wcześniej państwo nie zwracało należytej uwagi na interesy jednostki.
Jak mawiał J.B. Sayem: „nie ma dobrych podatków, są tylko mniej lub bardziej złe.” Z założenia tego wynika, że będą one tym mniej złe im bardziej będą przestrzegały klasycznych zasad podatkowych. Wśród nich należy wymienić:
- pewność,
- dogodność,
- taniość,
- unikanie fiskalizmu i ochrona źródeł podatkowych,
- równomierność/sprawiedliwość opodatkowania,
- „moralność” podatku.
Wszystkie z tych sześciu podstawowych zasad formułowania podatków są sobie równe i żadna nie powinna być stawiana ponad inne. Stosowanie się do nich ma fundamentalne znaczenie jeśli chodzi o prowadzenie uczciwej i stosunkowo najmniej obciążającej polityki podatkowej.
Według tych zasad można określić jak powinny być formułowane podatki. Zasad pewności mówi, że podatnik powinien dokładnie wiedzieć jaki podatek ma zapłacić, w jakim terminie powinien to zrobić oraz w jakiej formie. Niestety w wielu krajach zasada ta nie jest przestrzegana co naraża podatnika na wolę urzędników skarbowych oraz ma bardzo korupcjogenne działanie. Dogodność podatków także ma fundamentalne znaczenie ponieważ powinny być one płacone w takim terminie, który jest najbardziej dogodny dla podatnika. Istnieje wówczas największe prawdopodobieństwo, że podatnik będzie dysponował środkami pieniężnymi na uregulowanie podatku. Najdogodniejszym podatkiem jest podatek pośredni ponieważ płacimy go w niewielkich ilościach robiąc zakupy.
Przerzucanie podatku najczęściej definiuje się jako „przesunięcie ciężaru opodatkowania na innego podatnika lub grupę podatników na drodze zmiany cen zasobów ekonomicznych”. Tą skomplikowaną definicję postaram się jak najprościej wyjaśnić w dalszej części artykułu. Przerzucalność jest podzielona na przerzucalność w przód i w tył oraz na rzeczywistą i pozorną. Przerzucalność podatków w przód polega na tym, [...]
Często o tej zasadzie literatura wspomina odnośnie omawiania zasady taniości podatków. Jeśli zasada fiskalizmu i ochrony źródeł podatkowych nie jest w danym państwie przestrzegana to możemy wyróżnić dwa następstwa takiego działania. Kiedy zasada ta jest złamana wówczas zazwyczaj podatki są niewspółmiernie wysokie w stosunku do stanu bogactwa podatnika, a wtedy maleją wpływy do budżetu oraz zaczyna zamierać działalność gospodarcza. Jasnym jest, że podatnik prowadzący działalność, kiedy zostanie obciążony zbyt wielkimi kosztami przeniesie ją do innego państwa gdzie te koszty będą o wiele mniejsze. Doskonałym przykładem obrazującym jak ten mechanizm działa jest tak zwana krzywa Laffera, która przedstawia zależność pomiędzy stawką podatkową, a wpływami do budżetu. Jak pokazuje wykres, wraz z początkowym wzrostem stawki podatkowej początkowo wpływy budżetowe także rosną. W pewnym momencie jednak zaczyna również wzrastać fiskalizm co powoduje osiągnięcie apogeum wpływów i wówczas pomimo dalszego wzrostu stawek podatkowych wpływy zaczynają maleć. Spowodowane to jest rosnącą nieopłacalnością wszelkich przejawów gospodarki, firmy zaczynają wyprowadzać kapitał za granicę, maleje liczba źródeł podatkowych.