Opłata od posiadania psa.

Bardzo często zdarza się, że jakieś przepisy wydają się być niekoniecznie rozsądne i uzasadnione. Takim właśnie przepisem było wprowadzenie podatku od posiadania psa. Od 1998 roku nie jest to już oficjalnie podatek, a opłata. Wielu właścicieli, i nie tylko, psów kwestionuje podstawę i sens takiej opłaty, która uzasadniana jest kwestiami sanitarnymi. Według mnie jest to uzasadnienie bezsensowne, bo jeśli tak jest to czemu nie ma opłaty od posiadania kota czy innych zwierząt? Ale niestety czasami mamy do czynienia z takimi absurdami i nie mając wyjścia musimy dostosować się do nich i opłacać podatek za naszego psa. Podatnikiem w tym przypadku jest każda osoba fizyczna posiadająca psa. Jasnym jest, że przedmiotem podatku jest posiadanie psa, a jako podstawę opodatkowania przyjmuje się liczbę posiadanych psów.
Podatek od posiadania psa jest nakładany w skali rocznej i jest tak zwanym podatkiem kwotowym, co oznacza, że na każdego psa nakładana jest z góry ustalona kwota pieniężna. Kwota ta ustalana jest na podstawie wielu czynników przez radę każdej gminy, jednak nie może ona przekroczyć maksymalnej kwoty określonej przez Ministerstwo Finansów. Stawka ta waha się w okolicach 50 zł. Przez radę gminy ustalane są także warunki i terminy zapłaty podatku. Ustalane są także zwolnienia z płacenia podatku. Opłata nie dotyczy psów:
- będących pomocą dla osób niepełnosprawnych,
- należących do osób, które ukończyły 65 rok życia i prowadzą samodzielne gospodarstwo domowe oraz posiadają nie więcej niż jednego psa,
- służących jako psy stróżujące na terenie gospodarstw rolnych ale nie więcej niż dwóch psów.
Jak wspominałem wyżej ta opłata jest często negowana i niezrozumiana przez właścicieli psów ponieważ uzasadnienie wydaje się nie mieć żadnego sensu, tym bardziej, że opłata ta dotyczy tylko i wyłącznie psów. A przecież nie tylko psy są zwierzętami trzymanymi dla towarzystwa przez ludzi zatem nie powinno być tak, że opłata dotyczy tylko ich. Jednak pomimo licznych protestów i petycji nie możemy liczyć na zniesienie tego podatku.

Budowa podatków.

Podatek jest oparty na wielu przepisach prawnych oraz innych uregulowaniach, które określają jego istotę i wymiar. Najważniejsze elementy składające się na ogólną budowę podatku to:

- podmiot podatku,

- przedmiot podatku,

- podstawa podatku,

- stawki podatkowe,

- skale podatkowe,

- ulgi podatkowe,

- zwolnienia podatkowe,

- wyłączenia z podatku.

Jako podmiot podatku określani są podatnicy, płatnicy oraz inkasenci. Podatnikiem jest każda osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka nie posiadająca osobowości prawnej, która ma na sobie obowiązek podatkowy. Płatnikiem natomiast określany jest podmiot, który przez prawo obligowany jest do obliczenia podatku, pobrania go od podatnika i uiszczenia w odpowiednim organie. Inkasent natomiast pobiera od podatnika należne świadczenia i wpłaca je na konto Urzędu Skarbowego.

Przedmiot podatku to wszelkie osiągnięte przez podatnika przychody oraz prawa majątkowe i własnościowe, które podlegają obowiązkowi podatkowemu oraz nie jest w żaden sposób wykluczony z opodatkowania.

Podstawa podatku jest to wyrażony w wartości lub ilości podmiot podatku, czyli na przykład suma uzyskanych dochodów lub ilość praw majątkowych.

Stawka podatkowa to skala, która na podstawie podziału wielkości uzyskanych przychodów przydziela podatnika do określonego progu podatkowego i tym samym określa stawkę podatku. Stawki podatkowe dzielą się na:

- stawki proporcjonalne,

- stawki progresywne,

- stawki regresywne,

- stawki degresywne.

Nie będziemy jednak teraz omawiać poszczególnych typów stawek podatkowych.

Ulgi podatkowe stosowane są w odniesieniu do podstawy opodatkowania. Zastosowanie takiej ulgi polega na obniżeniu podstawy opodatkowania lub obliczonego już podatku w wysokości przyznanej podatnikowi przez ustawodawcę.

Zwolnienia podatkowe to jasno i precyzyjnie wskazane przez ustawodawcę stany faktyczny, prawne lub którzy podatnicy są bezwarunkowo zwolnieni z obowiązku podatkowego.

Wyłączenia z podatku są stosowane przez prawodawcę w sytuacji gdy zaistniał już obowiązek podatkowy, a mimo to podatnik ma zostać z niego zwolniony. Aby z takiego przywileju skorzystać należy spełnić szereg warunków określonych przez prawodawcę.