Pojęcie raju podatkowego.

Pojęcie raju podatkowego nie jest jednoznaczne, ma ono wiele różnych funkcji i znaczeń. Ogólnie rzecz biorąc jest to kraj, który oferuje podatnikom wiele możliwości na zapłacenie mniejszego podatku, lub na całkowite jego uniknięcie. Jest to możliwe dzięki odpowiednim przepisom i wielu ulgom. Nie można jednak określać raju podatkowego jako miejsca gdzie nie płaci się podatków. Takie miejsca nie istnieją. Pierwsze raje podatkowe powstały w celu przyciągnięcia zagranicznych inwestorów. Oczywiście metoda ta świetnie się sprawdziła i funkcjonuje do dziś.
Ogólnie raj podatkowy można określić jako miejsce charakteryzujące się:
- dogodnym systemem podatkowym umożliwiającym płacenie o wiele niższych podatków lub czasami ich całkowity brak,
- brakiem kontroli sprawozdań podatkowych i księgowych,
- stabilną gospodarką i systemem politycznym,
- rozwiniętą infrastrukturą,
- ścisłą ochroną tajemnicy finansowej i bankowej, rozwiniętym sektorem bankowym,
- korzystnym i elastycznym systemem prawnym,
- swobodnym dostępem do kapitału,
- minimum formalności podczas zakładania i prowadzenie spółek.
Raje podatkowe starają się stworzyć inwestorom jak najlepsze warunki. Zapewniają bezpieczeństwo kapitału, niskie podatki. Niektóre z nich aby przyciągnąć jeszcze większy kapitał wydają nawet specjalne przepisy prawne, które w formie na przykład karty podatkowej są gwarancją konkretnych przywilejów. Najczęściej są to małe państewka lub nawet autonomiczne kolonie. Na pewno jednak nie powinno się wybierać raju podatkowego na podstawie jak najniższych podatków, gdyż istnieją także inne ważne czynniki jakie należy wziąć pod uwagę. Możemy także spotkać się z określeniem specjalistycznych rajów podatkowych. Takie miejsca jak najbardziej są realne i działają na podstawie preferowania konkretnych rodzajów działalności. Wiele rajów na przykład nie opodatkowuje dochodu uzyskiwanego za granicą, a jedynie ten wypracowany w kraju. Inne postępują dokładnie odwrotnie. Są takie gdzie opodatkowane są zgromadzone bogactwa.

Przerzucanie podatku.

Przerzucanie podatku najczęściej definiuje się jako “przesunięcie ciężaru opodatkowania na innego podatnika lub grupę podatników na drodze zmiany cen zasobów ekonomicznych”. Tą skomplikowaną definicję postaram się jak najprościej wyjaśnić w dalszej części artykułu. Przerzucalność jest podzielona na przerzucalność w przód i w tył oraz na rzeczywistą i pozorną.

Przerzucalność podatków w przód polega na tym, że podmiot, na który nałożony został podatek, przesuwa go na swoich odbiorców wliczając go w ceny oferowanych dóbr i usług. Chyba najlepszym przykładem jest podatek od towarów i usług czyli VAT, który mimo, iż nakładany jest na producenta i tak jest płacony przez nas przy zakupie.

Przerzucalność podatków wstecz polega na obniżeniu cen płaconych przez podatnika dostawcom oraz płac zatrudnionych pracowników.

Przerzucalność rzeczywista dokonuje się na rynku w wyniku suwerennej decyzji podmiotu, na który nałożony został podatek.

Przerzucalność pozorna objawia się wtedy gry to prawodawca z góry zakłada, że ciężar podatku zostanie przeniesiony na inne podmioty niż te na które został nałożony ponieważ podatek ten jest doliczany do cen.

Odwołując się do jednego z poprzednich artykułów i biorąc pod uwagę powyższe definicje możemy stwierdzić, że to podatki bezpośrednie cechują się przerzucalnością rzeczywistą, a pośrednie pozorną czyli dokładnie odwrotnie niż mówi zazwyczaj literatura przedmiotu. Dodać należy, że zjawisko to (przerzucalność) jest bardzo zmienna i przebiega różnie w zależności od warunków rynkowych. Najczęściej wahania występują jeśli chodzi o podatki bezpośrednie gdzie przerzucanie jest bardzo trudne ale i tak często jest realizowane.

Edwin R.A. Seligman na podstawie swoich wieloletnich badan stwierdza, że zjawisko to jest niezwykle istotne w ranach oddziaływania podatków na rynek. Badacz ustalił wiele warunków od których zależy przerzucanie, podzielił je na dwie grupy:

- warunki ekonomiczne,

- warunki techniczne.

Przerzucalność uzależniona jest w największym stopniu od popytu na dane dobro.

Problem podwójnego opodatkowania.

Problem podwójnego opodatkowania polega na tym, że ten sam dochód lub majątek należący do jednego podatnika jest opodatkowywany dwukrotnie. Może to mieć charakter krajowy lub międzynarodowy. Z podwójnym opodatkowaniem w tym samym kraju mamy do czynienia kiedy na przykład osoba prawna po opodatkowaniu swojego dochodu rozdziela go między akcjonariuszy, a ci także muszą zapłacić podatek dochodowy. W sytuacji kiedy podatnik wypracował dochód w innym kraju i dodatkowo występuje kolizja przepisów podatkowych pomiędzy tymi państwami, wówczas mamy także do czynienia z tym zagadnieniem. Dzieje się tak ponieważ podatnik spełnia wymogi dotyczące obowiązku podatkowego w obu tych państwach i co za tym idzie musi zapłacić podatek od tych samych dochodów w każdym z nich.
Przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, że każde państwo opodatkowuje dochody jeśli podatnik przebywa czasowo na jego terytorium lub tu zamieszkuje. Z drugiej strony podatek należny jest niezależnie od tego gdzie znajduje się źródło dochodów.
Problem ten dotyczy zarówno przedsiębiorców i osób fizycznych, jak również samych państw gdzie zjawisko to występuje. Dla przedsiębiorców stanowi to podwyższenie kosztów prowadzenia działalności, a w danym kraju ogranicza swobodę przepływu kapitału. Jest to więc zjawisko bardzo niekorzystne.
Podwójne opodatkowanie dotyczy najczęściej podatków od dochodów. Państwa starają się ograniczać to zjawisko na przykład poprzez wprowadzanie odpowiednich przepisów, które nakładają obowiązek podatkowy tylko na zamieszkałych na terytorium kraju, natomiast zwalnia z tego obowiązku zagranicznych rezydentów. Inne państwa stosują zasadę zamieszkania czyli opodatkowanie jest zależne od miejsca zameldowania.
Większość państw jednak rozwiązuje ten problem w inny sposób. Podpisywane są umowy międzynarodowe zapobiegające podwójnemu opodatkowaniu tych samych dochodów. Zawierane są umowy na podstawie, których jedna ze stron zrzeka się pobierania podatku, lub takie, które uwzględniają wszelkie różnice w przepisach podatkowych.