Podmiotem są tutaj wszelkie organizacje prowadzące działalność w zakresie gier i zakładów oraz podmioty urządzające zakłady i loterie. Obowiązek podatkowy powstaje w chwili rozpoczęcia działalności i ustaje z chwilą jej zakończenia.

Przedmiotem podatku są w pierwszej kolejności gry losowe czyli wszelkie gry w których wygrana i zdobycie nagrody zależy głównie od przypadku, zaliczają się do nich:

- gry liczbowe,

- loterie i wideoloterie,

- gry bingo,

- gry karciane jak black jack, poker, baccarat, kości.

Kolejnym przedmiotem są zakłady wzajemne, które oferują możliwość wygrania pieniędzy poprzez odgadywanie:

- wyników rywalizacji sportowej,

- zaistnienie różnych zdarzeń,

- grach na automatach.

Podstawą opodatkowania są w zależności od gry sumy wpłaconych stawek w przypadku gier liczbowych, różnica pomiędzy zdeponowanymi pieniędzmi, a wygranymi w automatach, wartość kartoników użytych do gry jeśli chodzi o bingo, w pokerze jest to zysk kasyna.

Stawki są zróżnicowane i wynoszą:

- 2% przy zakładach bukmacherskich,

- 10% w przypadku loterii, bingo i zakładów wzajemnych,

- 15% gdy chodzi o loterie pieniężne i wideoloterie,

- 20% przy grach liczbowych,

- 45% jeśli chodzi o gry prowadzone w kasynach i na automatach do gier.

Podatnicy, którzy posiadają pozwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych uiszczają stałą kwotę zależną od liczby automatów i wynoszącą 125 euro miesięcznie od jednej maszyny.

W grach liczbowych, loteriach i telebingo istnieją tak zwane dopłaty wynoszące 25% wartości zakładu w przypadku gier liczbowych, a 10% jeśli chodzi o te drugie. Wpływy z tych dopłat zasilają dwa fundusze. 80% wpływów wspomaga Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej, pozostała część zasila Fundusz Rozwoju Kultury.

Podstawa opodatkowania analogiczna jest do podatku dochodowego od osób fizycznych. Podatek płaci się od sumy osiągniętych dochodów niezależnie od źródła ich pochodzenia. Oblicza się ją poprzez odjęcie od łącznych przychodów kosztów ich uzyskania. I tak samo jeśli koszy przewyższają przychody mamy do czynienia ze stratą. W tym przypadku jednak podatnicy zobowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej oraz ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych. Jako przychody nie są uznawane pobrane zaliczki na dostarczenie towarów lub wykonanie usług jeśli ich finalizacja nastąpi w następnym okresie podatkowym. Również jeśli chodzi o koszty uzyskania przychodu są one traktowane podobnie jak w przypadku podatku dochodowego.

Kolejnym zagadnieniem jest amortyzacja podatkowa. Polega ona na odliczaniu od przychodu wartości środków trwałych jak budynki, środki transportu oraz maszyny. Odliczenie może przebiegać na wiele sposobów, co miesiąc w ratach, co kwartał lub na koniec roku. Można to robić liniowo, degresywnie lub progresywnie. Odliczenie może wynosić nie więcej niż 30% wartości środków trwałych. Stawka podatku od osób prawnych wynosi 19% jednak w przypadku kiedy organy skarbowe uznają, że próbowano zaniżyć dochody może dojść do zastosowania stawki sankcyjnej w wysokości 50%.

Jak mawiał J.B. Sayem: „nie ma dobrych podatków, są tylko mniej lub bardziej złe.” Z założenia tego wynika, że będą one tym mniej złe im bardziej będą przestrzegały klasycznych zasad podatkowych. Wśród nich należy wymienić:

- pewność,

- dogodność,

- taniość,

- unikanie fiskalizmu i ochrona źródeł podatkowych,

- równomierność/sprawiedliwość opodatkowania,

- „moralność” podatku.

Wszystkie z tych sześciu podstawowych zasad formułowania podatków są sobie równe i żadna nie powinna być stawiana ponad inne. Stosowanie się do nich ma fundamentalne znaczenie jeśli chodzi o prowadzenie uczciwej i stosunkowo najmniej obciążającej polityki podatkowej.

Według tych zasad można określić jak powinny być formułowane podatki. Zasad pewności mówi, że podatnik powinien dokładnie wiedzieć jaki podatek ma zapłacić, w jakim terminie powinien to zrobić oraz w jakiej formie. Niestety w wielu krajach zasada ta nie jest przestrzegana co naraża podatnika na wolę urzędników skarbowych oraz ma bardzo korupcjogenne działanie. Dogodność podatków także ma fundamentalne znaczenie ponieważ powinny być one płacone w takim terminie, który jest najbardziej dogodny dla podatnika. Istnieje wówczas największe prawdopodobieństwo, że podatnik będzie dysponował środkami pieniężnymi na uregulowanie podatku. Najdogodniejszym podatkiem jest podatek pośredni ponieważ płacimy go w niewielkich ilościach robiąc zakupy.

Wydaje się, że powinno się podatki określać według tego pierwszego systemu jako ogól podatków pobieranych w danym państwie. Ale jeśli traktować je jako układ wzajemnie powiązanych elementów to należy do definicji włączyć łączący wszystko aparat skarbowy wraz ze zbiorem zasad funkcjonowania systemu podatkowego. Teoretycznie ustawodawca może dowolnie kształtować system podatkowy przy pomocy przepisów ale w praktyce jest to ograniczane przez panujące na rynku warunki administracyjne, ekonomiczne i polityczne oraz tradycje historyczne.

Tradycje historyczne wywołują sporą bezwładność jeśli chodzi o zmiany podatkowe, a wynika ona przede wszystkim z:

- przywiązania ludzi do już istniejącego stanu podatkowego i ich obawy do zmian, głównie w obawie o pogorszenie stanu ekonomicznego podatników, wolą oni powiększenie starych podatków aniżeli wprowadzenie nowych,

- faktu, że stare podatki w miarę możliwości zostały już przerzucone lub wypracowano metody ich obniżania, a wobec nowych podatnicy mają mniejsze doświadczenie,

- oporu administracji skarbowej, który objawia się niechęcią do zmian i uczenia się nowych rzeczy oraz z faktu, że stary system jest już dokładnie poznany i funkcjonuje sprawnie, a uzyskanie takiego stanu jeśli chodzi o nowe rozwiązania wymaga wiele czasu.

System podatkowy powinien być zatem pojmowany jako całość i tak też najsprawniej funkcjonuje oraz łatwiej jest zrozumieć jego działanie patrząc nań globalnie.

Przedmiot opodatkowania dopuszcza następujący podział na podatki:

- przychodowe,

- dochodowe,

- majątkowe,

- konsumpcyjne.

Podatki przychodowe pobierane są od przychodów (obrotów) osiąganych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą i zazwyczaj nie są związane z kosztami jakie podatnik poniósł na uzyskanie tego przychodu. Podatki przychodowe są stosunkowo prosto skonstruowane i łatwe w obliczaniu i poborze. W Polsce najlepszym przykładem są tak zwane podatki zryczałtowane.

Natomiast w przypadku podatków dochodowych podstawę stanowi rzeczywisty dochód osiągnięty przez podatnika. Uzyskanie takiego dochodu następuje poprzez odjęcie od całości przychodów kosztów ich uzyskania. Niestety o ile ten podatek jest najpopularniejszy to obliczenie jego podstawy jest skomplikowane ponieważ należy precyzyjnie określić źródła przychodów oraz jakie kwoty mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Wymaga on wiec bardzo sprawnego aparatu podatkowego oraz rozbudowanych przepisów.

Podatki majątkowe naliczane są od majątku podatnika i można je podzielić na dwa typy: podatki uszczuplające majątek, czyli naliczane od jego wartości i pobierane jako jej część oraz podatki nieuszczuplające majątku czyli pobierane od przychodów jakie ten majątek przynosi podatnikowi.

Podatki konsumpcyjne to zaraz po dochodowych najbardziej znaczące fiskalnie podatki. Naliczane są jako dochód wydatkowany i zawarte są w cenach towarów i usług (VAT, akcyza)

Teraz podział ze względu na fazy tworzenia i podziału dochodów. Według tego kryterium wyróżnia się następujące podatki:

- na rynku towarów lub czynników produkcji,

- na rynku nabywców i sprzedawców dóbr i usług,

- od gospodarstw domowych i przedsiębiorstw,

- od osiągania lub przeznaczenia dochodu.