Odpowiedzialność karna za wykroczenia i przestępstwa skarbowe.

Wszelkie wykroczenia i złamania zapisów ujętych w ustawie o podatkach podlega karze zgodnie z kodeksem karnym skarbowym. Kodeks ten jest spójny z kodeksem karnym i uznaje sądy za odpowiedzialne za egzekwowanie jego zapisów. Kodeks karny skarbowy obejmuje wykroczenia i naruszenia w zakresie prawa podatkowego, celnego dewizowego oraz gier liczbowych.
We wszystkich sprawach z tym związanych orzekają sądy rejonowe bądź wojskowe. Za przestępstwa skarbowe uznawane są czyny przeciw kodeksowi karnemu skarbowemu zagrożone karą grzywny w wymiarze dziennym, lub karą pozbawienia wolności. Wykroczeniem skarbowym natomiast jest określany także czyn przeciw kodeksowi ale podlegający jedynie karze grzywny, przy czym kwota uszczuplająca wpływy do budżetu państwa nie może przekroczyć pięciokrotności minimalnego wynagrodzenia w momencie popełnienia wykroczenia. Może to być także inny czyn o ile kodeks tak stanowi. Ukaranie za takie czyny jest jednak uwarunkowane koniecznością udowodnienia popełnienia wykroczenia lub przestępstwa. Z zasady wykroczenia skarbowe są popełniane umyślnie czyli podatnik wie, że istnieje taka możliwość i z niej korzysta. Istnieje tak zwana instytucja żalu, która przewiduje zwolnienie osoby winnej popełnienia wykroczenia lub przestępstwa skarbowego o ile ta po popełnieniu takiego czynu dobrowolnie zgłosi się do organów ścigania i ujawni okoliczności wystąpienia tego zdarzenia i ujawni współwinnych.
Kodeks karny skarbowy przewiduje jako kary możliwość dobrowolnego poddania się karze, pozbawienie praw publicznych, zakaz wykonywania określonej działalności, a także podanie wyroku do wiadomości publicznej. Dochodzenia w sprawach wykroczeń skarbowych prowadzą urzędy skarbowe, inspektorzy kontroli skarbowej, urzędy celne oraz celnicy. Wszystkie te instytucje pełnią jednocześnie rolę oskarżycieli. Przyspieszonym sposobem nakładania kar na przestępców skarbowych, o ile ich czyn nie jest wysokiej szkodliwości, jest stosowanie mandatów karnych. Rozstrzygane one są przez uprawnionych pracowników urzędów co zmniejsza obciążenia budżetu z tego tytułu.

Podatek od środków transportowych.

Podatek od środków transportowych dotyczy pojazdów o masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Dotyczy on osób fizycznych, prawnych oraz spółek nie posiadających osobowości prawnej, na które pojazd jest zarejestrowany. Obowiązek ten nie dotyczy jednak podmiotów, które wycofały czasowo pojazd z ruchu ale wyłącznie na podstawie decyzji organu rejestrującego pojazdy. Opłata podatku jest realizowana w dwóch równych ratach, do 15 lutego oraz do 15 września każdego roku. Przedmiot opodatkowania stanowią generalnie wszystkie pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, ciągniki siodłowe oraz autobusy. Wyłączenia z podatku obowiązują jedynie na podstawie ustawy i są to przede wszystkim pojazdy konsulatów, przedstawicielstw dyplomatycznych i innych misji zagranicznych, także pojazdy specjalne wymienione w ustawie o prawie drogowym, pojazdy zabytkowe oraz środki transportowe stanowiące pojazdy mobilizacyjne. Kolejne zwolnienia mogą wprowadzać rady gmin ale jedynie na podstawie uchwały.

Podstawę opodatkowania stanowią środki transportowe i jest ona wyrażana w ilości posiadanych sztuk. Obowiązek podatkowy powstaje zawsze pierwszego dnia miesiąca po miesiącu, w którym pojazd został nabyty zarejestrowany lub ponownie dopuszczony do ruchu. Obowiązek ten wygasa ostatniego dnia miesiąca po zbyciu pojazdu. Organem podatkowym jest organ gminy na terenie której mieszka właściciel środka transportu lub jeśli pojazd na kilku właścicieli to gmina tego z nich, który jest wpisany jako pierwszy w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Zobowiązanie podatkowe do uiszczania tego podatku powstaje z mocy prawa, zatem powinno być uiszczane bez wezwania ze strony organu, któremu podatek się należy. W przypadku niewywiązania się z płacenia podatku od środków transportowych na podatnika nałożone zostaną odsetki karne, a w dalszej kolejności zastosowane będą przepisy kodeksu karnego.

Do 1997 roku podatek ten obowiązywał także właścicieli samochodów osobowych ale został zniesiony, a w jego miejsce przydzielono gminom 10% udział w akcyzie nakładanej na paliwa.

Podatek od spadków i darowizn.

Podatek od spadków i darowizn.

Jeszcze do niedawna kiedy otrzymywaliśmy spadek musieliśmy zapłacić tak zwaną opłatę od przeniesienia własności. Jednak z czasem opłaty te przekształcono w tak zwany podatek od spadków i darowizn. Po dokładnym uregulowaniu wszystkich kwestii związanych z tym podatkiem wyznaczono, że obejmuje on:

- spadek,

- darowiznę,

- zasiedzenie,

- nieodpłatne zniesienie współwłasności.

Podatnikiem w tym wypadku jest każda osoba fizyczna, która nabyła własność lub prawa majątkowe w wyżej wymieniony sposób.

Płatnikiem natomiast jest notariusz, który zajmuje się naszą sprawą odnośnie spadku lub darowizny.

Obowiązek podatkowy dotyczy nabywcy własności, a w przypadku darowizny solidarnie na obu stronach. powstaje on wówczas gdy nabywamy prawa własnościowe w drodze otwarcia testamentu, w drodze darowizny oraz w innych przypadkach wymienionych wyżej.

Podstawą opodatkowania w tym przypadku jest wartość nabytych praw majątkowych ale pomniejszona o ciążące na niej zadłużenia. Liczy się wartość jaką mają te prawa w dniu powstania obowiązku podatkowego. Gdyby jednak zdarzyła się utrata części spadku w wyniku działania tak zwanej siły wyższej, wówczas podstawa opodatkowania jest pomniejszana o ten ubytek ale odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia jest wliczane do podstawy. Do długów ciążących na spadku zalicza się także koszty leczenia spadkodawcy, koszty pogrzebu i nagrobka, wynagrodzenie wykonawcy testamentu o ile te nie zostały pokryte za jego życia i z jego majątku.

W przypadku zasiedzenia z podstawy opodatkowania wyklucza się wszelkie koszta poniesione przez nabywcę do czasu stwierdzenia tego faktu. Na przykład jeśli sam wzniósł budynek na zasiedziałym gruncie to jest on (budynek) wykluczany z podstawy opodatkowania.

Wartość nabytych rzeczy określa nabywca i o ile jego dane zgadzają się ze stanem faktycznym to jest to przyjmowane za podstawę opodatkowania. Jednak nabywca ma 14 dni na podanie wartości nabytku. Jeśli nie zrobi tego w wyznaczonym terminie wówczas urząd skarbowy wyznaczy biegłego do wyceny i jeśli ta przekroczy o 33% wartość podaną przez nabywcę wówczas ten ponosi koszty opinii biegłego. Stawki podatku to 3%, 7% i 12%, a ich wysokość uzależniona jest od stopnia pokrewieństwa ze spadkodawcą.

Podatek od gier.

Podatek od gier ma znikome znaczenie fiskalne ale zasila mimo to budżet państwa. Paradoksalnie naliczany jest od gier hazardowych, a sektor ten przynosi gigantyczne zyski. Podatek został wprowadzony w 1992 roku i od tamtej pory stanowi pole ciągłych gier interesów.

Podmiotem są tutaj wszelkie organizacje prowadzące działalność w zakresie gier i zakładów oraz podmioty urządzające zakłady i loterie. Obowiązek podatkowy powstaje w chwili rozpoczęcia działalności i ustaje z chwilą jej zakończenia.

Przedmiotem podatku są w pierwszej kolejności gry losowe czyli wszelkie gry w których wygrana i zdobycie nagrody zależy głównie od przypadku, zaliczają się do nich:

- gry liczbowe,

- loterie i wideoloterie,

- gry bingo,

- gry karciane jak black jack, poker, baccarat, kości.

Kolejnym przedmiotem są zakłady wzajemne, które oferują możliwość wygrania pieniędzy poprzez odgadywanie:

- wyników rywalizacji sportowej,

- zaistnienie różnych zdarzeń,

- grach na automatach.

Podstawą opodatkowania są w zależności od gry sumy wpłaconych stawek w przypadku gier liczbowych, różnica pomiędzy zdeponowanymi pieniędzmi, a wygranymi w automatach, wartość kartoników użytych do gry jeśli chodzi o bingo, w pokerze jest to zysk kasyna.

Stawki są zróżnicowane i wynoszą:

- 2% przy zakładach bukmacherskich,

- 10% w przypadku loterii, bingo i zakładów wzajemnych,

- 15% gdy chodzi o loterie pieniężne i wideoloterie,

- 20% przy grach liczbowych,

- 45% jeśli chodzi o gry prowadzone w kasynach i na automatach do gier.

Podatnicy, którzy posiadają pozwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych uiszczają stałą kwotę zależną od liczby automatów i wynoszącą 125 euro miesięcznie od jednej maszyny.

W grach liczbowych, loteriach i telebingo istnieją tak zwane dopłaty wynoszące 25% wartości zakładu w przypadku gier liczbowych, a 10% jeśli chodzi o te drugie. Wpływy z tych dopłat zasilają dwa fundusze. 80% wpływów wspomaga Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej, pozostała część zasila Fundusz Rozwoju Kultury.

Podatek od nieruchomości.

Podatek od nieruchomości jest najbardziej wydajnym podatkiem jeśli chodzi o przychody ze źródeł lokalnych. Jest to podatek jednolity jeśli chodzi o podmiot i przedmiot opodatkowania i zrównuje osobowości prawne i fizyczne. Naliczany jest w sposób bardzo prosty ponieważ jako podstawę uznaje się powierzchnię całkowitą budynków i gruntów. Jest to podatek stabilny i łatwy do wyegzekwowania ponieważ wszystkie nieruchomości znajdują się w ewidencji je obejmującej i nie można nic ukryć.

Obowiązek podatkowy obejmuje wszystkie osoby fizyczne, prawne oraz spółki nie mające osobowości prawnej, które są powiązane z nieruchomością, a szczególnie jeśli są jej właścicielami. Przedmiotem opodatkowania są budynki oraz grunty o ile te drugie nie są objęte podatkiem rolnym lub leśnym. Podstawą opodatkowania są jak wcześniej wspominałem powierzchnie budynków i gruntów wyrażone w metrach kwadratowych. Stawki podatku są zmienne, ustalane przez radę gminy, która jednak nie może przekroczyć maksymalnej stawki ustalanej corocznie przez Ministerstwo Finansów. Stawki mogą być regulowane na podstawie uchwał rady, która również może niektóre podmioty zwolnić z obowiązku podatkowego.

Ustawa o podatku od nieruchomości wskazuje wiele zwolnień z tego podatku. Zwolnione są grunty i budynki użytkowane przez organizacje pożytku publicznego, a także należące do innych państw oraz konsulatów. Zwolnione są także wszystkie grunty i budynki użytkowane przez PKP, lotniska, organizacje wytwarzające energię elektryczną. Zwolnienie obejmuje także kościelne osoby prawne będące właścicielami budynków i gruntów oraz powierzchnie wykorzystywane jako mieszkalne dla kleru.

Podatek od nieruchomości jaki obowiązuje w Polsce nie jest adekwatny do wartości obiektów toteż od kilku lat opracowywany jest plan wprowadzenia w życie tak zwanego podatku katastralnego, który odwołuje się do wartości nieruchomości. Niewątpliwie taki rodzaj opodatkowania byłby bardziej uczciwy ponieważ odwoływałby się dosłownie do wartości nieruchomości.